Helgi Seljan

Þar er enn sem fyrr verk að vinna þeim sem þar erja sinn garð. Þeim er allra heilla árnað.

Þegar við heyrum nú andvörp og kveinstafi fjármálafurstanna sem svo mjög voru áður lofsungnir fyrir útrásina sína og sem skömmtuðu sér ofurlaun og skammta enn, en þykjast nú nær því berjast í bökkum, þegar iðja þeirra skilar ekki sama ofsagróðanum og áður, þá hvarflar hugur minn til þeirra sem eiga Tryggingastofnun ríkisins að helsta og oft eina tekjulega athvarfi sínu.

Ef minnið er ekki alveg farið að svíkja gamlan mann þá rámar mig einhvern veginn ekki í það, að þetta fólk hafi notið einhverra sérstakra ávaxta af þessri útrás græðgigeirans, ekki heldur hins margrómaða góðæris sem landsfeður klifuðu sífellt á. Raunar var þessu fólki jafnvel smærra skammtað en áður með tilliti til hinnar margfrægu þjóðarköku, því hættan mikla lá í því að mati spáspekinganna í ráðuneytum og greiningardeildum banka sem atvinnurekenda, að bætt kjör þessa fólks myndu skapa óbærilega þenslu í hagkerfinu og því væri þar þjóðhættulegt að gjöra betur.

Og talandi um spáspekinga sem nú eru svo mjög í tísku og fjölmiðlafólk eltir dag hvern og virðist aldrei fá nóg af, þá má kannski geta þess innan sviga að sjaldan eða aldrei eru þessir sömu spáspekingar inntir eftir því, hvort eitthvað hafi nú gengið eftir af djúpvisku þeirra, enda sjálfsagt aukaatriði, en þar þykir gömlum manni oft verða allmikill misbrestur á.

En nú er hins vegar að koma kreppa og hæst gala þeir sem mestu hafa rakað til sín sem hafa fitnað eins og púkinn á fjósbitanum og kveinstafirnir verða sífellt átakanlegri af því að ofurgróðinn skilar sér ekki eins ríkulega í vasa græðgiliðsins og auðvitað verða engir kallaðir til ábyrgðar úr þessum geira frekar en fyrri daginn, hvað þá að þeir hinir sömu verði látnir skila til baka einhverju af sjálftöku sinni í launum og starfslokasamningum og hvað þetta heitir nú allt saman.

Ég er nefnilega svo illa gjörður eða illa hugsandi, nema hvoru tveggja sé, að ég hefi á því bjargfasta trú að einhverjir þurfi að blæða fyrir ofurlaunin og allt hitt og sá grunur læðist að mér að það sé og verði almenningur í landinu og þar með talið að sjálfsögðu fólkið með “breiðu bökin”, það fólk sem á réttmætt lífsframfæri sitt í tryggingakerfinu.

Mér líst sem sagt ekki á afleiðingar þessara kveinstafa grátkarlanna í “bisnissnum”, svo mikið tillit sem tekið er til þessa þotuliðs á æðstu stöðum.

Víst eru vissar blikur á lofti, ekki skal því neitað þar sem m.a. stríðsstefna Bandaríkjamanna á sinn ríka þátt í lakara efnahagsástandi heimsins. Ótti minn er bundinn því að í ljósi þessa verði tækifærið nýtt til að þrengja að hag þeirra sem minnst hafa. Svo hefur áður verið af rík reynsla.

Mér þykir þó einmitt nú skylt að mæra tryggingaráðherra fyrir aðgerðir hennar í þeim efnum sem snúa að kjörum tryggingaþega og því skal treyst að hún fái starfsfrið áfram til að vinna enn betur að bættum kjörum lífeyrisþega, en tæpast verður það léttur leikur. Lífeyrisþegar mega heldur aldrei gleyma því, að það er samhjálpin og félagshyggja almennrar velferðar sem ein tryggir hlut þeirra í lengd og bráð, á þeim grunni voru alþýðutryggingar og síðar almannatryggingar reistar og þann grunn verður að efla og treysta, þar má einkavæðingin aldrei ná yfirhöndinni sem hefur misskiptingu kjara að æðsta leiðarljósi.

Og talandi um einkavæðingu þá óttast ég þá augljósu tilhneigingu sem nú veður uppi í heilbrigðiskerfinu og víðar undir fölskum frelsisfánum svo sem yfirvarpinu um meiri fjölbreytni og betri nýtingu, þar sem einkaaðilum er falin framkvæmd, ekki fyrir sambærilegt fjármagn og t.d. ríkisstofnanir fá í sinn hlut, heldur að sjálfsögðu meira fjármagn, enda verður “kerling að hafa eitthvað fyrir snúð sinn”.

Og hver skyldi svo eiga að borga fyrir snúð kerlingar nema almenningur í landinu, lífeyrisþegar að sjálfsögðu meðtaldir.

Um leið og ég sendi fólkinu í Tryggingastofnun góðar óskir og kveðjur, það fólk fær oft kaldar kveðjur sem ráðamenn eiga með réttu, þá vona ég einlæglega að þar ríki sá andi í hvívetna að greiða beri sem best úr vanda hvers og eins er þangað leitar með erindi sín.

Það er heitt í veðri í þessum orðum rituðum, mér er heitt í hamsi einnig, því ég er sannfærður um það, að ef gróðahyggjan nær algjörri yfirhönd í samfélaginu og einkavæðingin verður allsráðandi þá mun það fólk gjalda þess sem erfiðasta á lífasafkomuna eins og alltaf og alls staðar er raunin.

Megið þið öll eiga gleðilegt sumar góðra verka.

Ég skora á Helga Hjálmsson formann Landssambands eldri borgara að skrifa næsta pistil.

Helgi Seljan er eldri borgari og fyrrv. alþingismaður